Dulum: The Noise Clearances
The 25th Silpa Bhirasri’s Creativity Grants exhibitionArt Center Silpakorn University
Under Sun Under Sea, Video 13.41 mins, loop, displayed on an acrylic sheet, size 120 x 120 cm., using water wave film camera photography technique, with digital print on acrylic sheet.
Prach
Pimarnman
โครงการ: "คลื่นกระทบชายฝั่งดั่งพระอาทิตย์ส่องแสง" การสำรวจคลื่นเสียง
ที่ก่อให้เกิดรูปทรงในจินตนาการของชาวประมงพื้นบ้านในจังหวัดนราธิวาส "ดูหลำ"
Dulum: The Noise Clearances
In the past, seafarers did not rely solely on the Astrolabe to determine the positions of the stars. They also depended on their intuition, learning through observing the cosmos and the surrounding environment to understand their own place, one defined by the boundaries of the landscape and the conditions of the natural world. However, changes brought about by ecological crises, whether through forest encroachment, coastal intrusion, quarrying industries, or uncontrolled urban expansion, have transformed ecosystems and environmental landscapes, giving rise to natural phenomena beyond human control. These changes have gradually eroded the long-standing system of mutual dependence, causing traditions such as ‘Dulum’ to slowly disappear.
The project “DULUM” The Noise Clearances: “Waves Crashing on the Shore, Like Sunlight Shining” is a dialogue that narrates the relationship between human beings, nature, and waterways through the creation of sensory phenomena in search of Gnosis, a form of inner knowledge that overlaps with place and resonates through echoes from within. This body of work is not merely an exploration of sound waves that form shapes within the imaginations of the Dulum community in Narathiwat Province. It also integrates the study of sound waves and their reflections, serving as a means of conveying the richness and abundance of the environment. At present, technological tools have increasingly assumed the role once held by traditional local wisdom. This work therefore seeks to reconnect and reconstruct the relationships among objects, materials, and technology, together with indigenous knowledge, which remains as a faint trace of awareness, one that profoundly reflects upon the environment and ways of life.
Epistemic Resonance: Fishing Village, 2026
Film photography, digital print on acrylic and mirror, wood cabinet, mirror, and acrylic sheets
180 x 110 cm
Fanal, 2026
Wooden cabinet, light box, photographic film, motor, rotating axis, anemometer, and reflective acrylic sheets,
The working process of this project began with an in-depth exploration of the site to investigate the physical landscape and the coastal ecosystem, alongside tracing traditional fishing tools and equipment that reflect the wisdom of self-reliance. The artist focused on learning the intuitive knowledge inherently possessed by people of the sea, such as reading wind directions, observing the stars, and listening to underwater sounds. This knowledge can be compared to the navigational wisdom embodied in the use of the Astrolabe in ancient seafaring, as documented in historical manuscripts. In this project, the artist observed and documented these experiences using 135 and 120 film cameras to create objects that embody originality. These objects were then assembled into images composed of fragments of life, serving as material witnesses to both persistence and disappearance.
The initial appearance of the image from film serves as evidence of the object in its original form. It is then reproduced as a reflected image to reveal the process of repetition, one that resembles being acted upon and continually shaped by external forces experienced by traditional fishing communities. Likewise, the repetition found within the landscape reflects changes that occur not only through human intervention but also through the ongoing forces of nature, which continuously interact and contend with one another. The artist created variations by reproducing the original film through the cyanotype process, allowing the image to emerge. It was then treated with a bleaching solution and subsequently retoned using coffee, creating traces that are faded and blurred. These effects are juxtaposed with the clarity achieved through digital printing techniques, alternating between the two processes to construct a phenomenon that resembles an echo of the people.
Inheritance of the Silence, 2026
Photography, digital print on acrylic sheets, and light box, 120 x 60 cm.
The presence of underwater sound is documented through the construction of an underwater recording device (hydrophone), created by connecting signal cables to a brass sensing element known as a piezo. This device was used to record sounds encountered in the crevices of rocks and at depths of up to 10 meters beneath the sea. The vibrations generated by sound waves traveling through water are captured and converted into electrical charges within the sensor. These recorded audio signals are then converted and processed by adjusting the vibration waveforms. They are presented through speakers designed to reproduce different frequency ranges. In addition, variations are created through the concealed placement of the speakers in different corners of the exhibition space, together with noise-canceling headphones, allowing viewers to experience sound frequencies across multiple dimensions.
The construction of the objects and materials that shape the narrative of this project is not based solely on storytelling or the investigation of traditional knowledge. Rather, it is formed through a process of translating physical phenomena. Underwater sound-frequency data are used to determine rhythmic patterns that generate sound, based on recordings collected with a hydrophone. A distributed speaker system is then installed to create a state of Acoustic Reflection, in which the reflected sound varies according to the angles of the architectural space and the atmosphere within it. The resonant sounds therefore shift in frequency and transform as visitors move through the space. In addition, wind-speed data referenced from the coastal environment are translated into the rotational movement of the installation. At the same time, this mechanism serves as a medium for narrating the changing environmental conditions. Combined with images captured on photographic film, which act as witnesses to what remains, the work becomes a record of the present moment, preserving the ordinary landscapes of nature, including mountains, rocks, trees, and ways of life, all of which may gradually disappear within the next one to ten years.
This creative project is therefore more than a documentation of the landscape and the traditional way of life of the local "Du Lam" fishermen in Narathiwat Province. Rather, it integrates traditional wisdom with contemporary sensory technologies to transform physical artifacts and underwater sound waves into tools that reflect an environment undergoing continual change. At the same time, it encourages viewers to cultivate awareness and seek “Gnosis” from within, amid the traces of memories that are gradually fading and may disappear in the near future.
Between Silence and Noise No.01, 2026
Above-water sounds recorded while a boat was anchored at sea, captured using a piezoelectric hydrophone, housed in an acrylic speaker cabinet built from flood-damaged drivers, accompanied by a horn speaker and Cyanotype prints.
Between Silence and Noise No.02, 2026
Underwater sounds recorded at depths of 10 to 20 meters using a piezo, mixed with synthesized sounds and acoustic reflections, assembled with wooden cabinets, mirrors, and installed with bass and horn speakers.
Under Sun Under Sea, 2026
Video 13.41 mins, loop, displayed on an acrylic sheet, size 120 x 120 cm., using water wave film camera photography technique, with digital print on acrylic sheet.
โครงการ คลื่นกระทบชายฝั่ง ดั่งพระอาทิตย์ส่องแสง: การสำรวจคลื่นเสียงที่ก่อให้เกิดรูปทรงในจินตนาการของชาวประมงพื้นบ้านจังหวัดนราธิวาส (ดูหลำ) (Dulum: The Noise Clearances) ในอดีต กลุ่มนักเดินเรือมิได้อาศัยเพียง ‘Astrolabe’ เพื่อวัดพิกัดดวงดาวเท่านั้น แต่พวกเขายังใช้สัญชาตญาณเรียนรู้ร่วมกับการสังเกตจักรวาล สังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบ เพื่อทำความเข้าใจตำแหน่งของตน ซึ่งถูกกำหนดด้วยขอบเขตของพื้นที่และปัจจัยจากสภาพแวดล้อม ทว่าความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นจากปัญหาเชิงระบบนิเวศ ไม่ว่าจะเป็นการรุกล้ำพื้นที่ป่า รุกล้ำชายฝั่งทะเล หรืออุตสาหกรรมการระเบิดหิน รวมถึงการเติบโตของเมืองแบบไร้ทิศทาง ได้เข้ามาเปลี่ยนแปลงระบบนิเวศและภูมิทัศน์ของสิ่งแวดล้อม ไปสู่การเกิดปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่เหนือการควบคุม สิ่งเหล่านี้ได้ส่งผลกระทบต่อระบบการพึ่งพาอาศัยและการเกื้อกูลกันที่สืบทอดมาอย่างยาวนานของกลุ่มนักเดินเรือ "ดูหลำ" จนวิถีชีวิตและองค์ความรู้ดังกล่าวกำลังค่อย ๆ เลือนหายไป
โครงการ “คลื่นกระทบชายฝั่ง ดั่งพระอาทิตย์ส่องแสง” จึงเป็นพื้นที่ที่นำเสนอบทสนทนาที่บอกเล่าความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ ธรรมชาติ และสายน้ำ ผ่านการสร้างปรากฏการณ์ทางความรู้สึก เพื่อค้นหา ‘ญาณ’ (Gnosis) ที่ซ้อนทับไปกับสถานที่และเสียงสะท้อนจากภายใน พร้อมทั้งค้นหา เชื่อมโยง และปะติดปะต่อความสัมพันธ์ของวัตถุ วัสดุ เทคโนโลยี และภูมิปัญญาชาวบ้าน ซึ่งเป็นเสมือนภาพอันเลือนรางของร่องรอยแห่งการตระหนักรู้ ที่สั่นคลอนถึงสภาพแวดล้อมและการดำรงชีวิต โครงการนี้จึงมิใช่เพียงการสำรวจคลื่นเสียงที่ก่อรูปทรงในจินตนาการของกลุ่ม ‘ดูหลำ’ ในจังหวัดนราธิวาสเพียงเท่านั้น แต่ยังเป็นนำเสนอการศึกษาคลื่นเสียงและการสะท้อนกลับของเสียง ที่บอกเล่าความอุดมสมบูรณ์ ในขณะที่เครื่องมือเทคโนโลยีในปัจจุบันได้เข้ามามีบทบาทแทนที่ภูมิปัญญาแบบดั้งเดิม
กระบวนการทำงานของโครงการนี้ เริ่มต้นจากการลงลึกไปในพื้นที่เพื่อสำรวจภูมิทัศน์ทางกายภาพและระบบนิเวศชายฝั่ง ร่วมกับการแกะรอยเครื่องไม้เครื่องมือประมงพื้นบ้าน ที่สะท้อนถึงภูมิปัญญาในการพึ่งพาตนเอง โดยผู้สร้างสรรค์ให้ความสนใจในการเรียนรู้เรื่องญาณหยั่งรู้ที่ติดตัวมากับคนทะเล เช่นการดูทิศทางลม สังเกตดวงดาว รวมถึงการฟังเสียงใต้น้ำ ที่เปรียบได้กับภูมิปัญญาในการล่องเรือจากการใช้ ‘Astrolabe’ ของการเดินเรือแบบโบราณตามเอกสารตำราที่ค้นพบ ในโครงการนี้ผู้สร้างสรรค์ได้เฝ้ามองผ่านการบันทึกภาพด้วยกล้องฟิล์ม 135 มม. และ 120 มม. เพื่อสร้างวัตถุแสดงความเป็นต้นฉบับ นำไปสู่การประกอบสร้างภาพจากชิ้นส่วนของชีวิต ที่เป็นวัตถุพยานของการคงอยู่และเลือนหายไป
การปรากฏของภาพในชั้นต้นจากฟิล์ม ในฐานะหลักฐานของวัตถุที่ถูกสร้างขึ้นชั้นต้น แต่ยังคงนำไปสร้างภาพสะท้อน เพื่อแสดงให้เห็นถึงการทำซ้ำ ที่เป็นดั่งการถูกกระทำ และถูกจัดสรรอยู่เรื่อยมาของชาวประมงพื้นบ้าน หรือรวมถึงการทำซ้ำของภูมิทัศน์ ที่ไม่เปลี่ยนแปลงด้วยน้ำมือมนุษย์ ก็เปลี่ยนแปลงด้วยภัยทางธรรมชาติ ที่สู้กันไปมาไม่จบสิ้น การสร้างตัวแปรของการนำฟิล์มต้นฉบับมาทำซ้ำ ผ่านกระบวนการภาพพิมพ์แสงแดด Cyanotype เพื่อให้ภาพปรากฏ แล้วจึงนำไปกัดด้วยน้ำยาฟอกสี แล้วจึงย้อมสีจากกาแฟกลับไป สร้างให้เกิดร่องรอยที่เจือจางและพร่าเลือน บวกกับความชัดเจนระหว่างการทำเทคนิค Digital Print สลับไปมา สร้างฐานะของปรากฏการณ์ ที่เป็นดั่งเสียงสะท้อนของผู้คน
การมีอยู่ของเสียงใต้น้ำ ถูกบันทึกผ่านการสร้างเครื่องอัดเสียงใต้น้ำ (Hydrophone) จากการนำสายนำสัญญาณมาต่อเข้ากับแผ่นทองเหลืองรับสัญญาณในชื่อเปียโซ (Piezo) เพื่อสร้างบันทึกของการสำรวจเสียงตามซอกมุมของก้อนหิน ตลอดจนความลึก 10 เมตรใต้ท้องทะเล โดยแรงสั่นสะเทือนที่เกิดขึ้นจะถูกนำมาสร้างให้เกิดประจุไฟฟ้าภายใน ผ่านกระบวนการบันทึกคลื่นเสียงที่เดินทางผ่านน้ำ แล้วจึงนำสัญญาณเสียงเหล่านั้นมาแปลงค่าและปรับแต่งสัญญาณคลื่นความสั่นสะเทือน โดยนำเสนอผ่านลำโพงที่ถูกสร้างขึ้นมาจากคลื่นความถี่ที่แตกต่างกัน และยังสร้างตั วแปรจากการจัดวางให้หลบซ่อนตามมุม รวมถึงหูฟังที่ตัดสัญญาณรบกวนเพื่อให้ผู้ชมได้รู้สึกถึงคลื่นความถี่ในหลายมิติ
จากข้อมูลทั้งหมดสู่การนำเสนอการประกอบสร้างวัตถุและวัสดุของเรื่องราวในโครงการนี้ มิได้อาศัยเพียงเรื่องเล่าหรือการสืบค้นถึงภูมิปัญญาในอดีตเท่านั้น แต่ถูกหล่อหลอมผ่าน ‘กระบวนการแปลงค่าทางกายภาพ’ โดยใช้ข้อมูลความถี่เสียงใต้น้ำเป็นตัวกำหนดจังหวะเพื่อสร้างให้เกิดเสียง ผ่านการเก็บบันทึกจากเครื่องบันทึกเสียงใต้น้ำ (hydrophone) และการติดตั้งลำโพงแบบกระจายตัว เพื่อสร้างสภาวะเสียงสะท้อน (Acoustic Reflection) ที่แปรผันไปตามองศาของอาคารและบรรยากาศภายใน เสียงที่ก้องกังวานจึงมีความถี่ที่แปรผันและเปลี่ยนไปตามตำแหน่งการเข้าใกล้ของผู้เข้าชม รวมถึงการนำค่าจากเครื่องวัดความเร็วลมที่อ้างอิงจากพื้นที่ริมชายฝั่ง มาสร้างจังหวะการหมุนของชิ้นผลงาน ซึ่งในขณะเดียวกันก็ทำหน้าที่เป็นเครื่องมือบอกเล่าสภาวะแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงไป เมื่อรวมเข้ากับภาพที่ถูกบันทึกผ่านม้วนฟิล์มซึ่งทำหน้าที่เป็นพยานของสิ่งที่เหลืออยู่ จึงเป็นการเก็บบันทึกปัจจุบันขณะที่ดูสามัญของธรรมชาติ ทั้งภูเขา ก้อนหิน ต้นไม้ รวมถึงภาพวิถีการดำรงชีวิต ซึ่งในอีก 1 หรือ 10 ปีข้างหน้า อาจเลือนหายไป
โครงการสร้างสรรค์ชุดนี้จึงเป็นมากกว่าการบันทึกภูมิทัศน์และวิถีชีวิตชาวประมงพื้นบ้าน (ดูหลำ) ในจังหวัดนราธิวาส แต่เป็นการผสมผสานภูมิปัญญาดั้งเดิมเข้ากับเทคโนโลยีผัสสะร่วมสมัย เพื่อยกระดับวัตถุพยานเชิงกายภาพและคลื่นเสียงใต้ทะเลให้กลายเป็นเครื่องมือสะท้อนสภาวะแวดล้อมที่กำลังแปรเปลี่ยน พร้อมทั้งกระตุ้นให้ผู้ชมได้ตระหนักรู้และค้นหา "ญาณ" (Gnosis) จากภายใน ท่ามกลางร่องรอยของความทรงจำที่กำลังจะเลือนหายไปในอนาคตอันใกล้
